Analiza kosztów pośrednich

Z punktu widzenia analizy kosztów własnych najbardziej skomplikowane jest badanie kosztów pośrednich. Składa się na to szereg przyczyn, a przede wszystkim to, że w kosztach pośrednich występują różnorakie składniki kosztów prostych i złożonych, o odmiennym charakterze i odmiennej roli w procesie działalności gospodarczej.

O ile w produkcji przemysłowej koszty pośrednie dzielimy na dwie główne grupy, a mianowicie: na koszty wydziałowe i na koszty ogólnofabryczne, o tyle w budownictwie mamy tylko jedną grupę: koszty ogólne. Na pozycję koszty ogólne składają się następujące pozycje:

– a) koszty zarządu (koszty względnie stałe): płace i narzuty na płace pracowników zarządu, koszty delegacji i przejazdów, koszty biurowe, koszty racjonalizacji i wynalazczości, narzuty na utrzymanie jednostki nadrzędnej i fundusze specjalne, koszty finansowe, koszty nieprodukcyjne, pozostałe koszty ogólne zarządu

– b) koszty ogólne budowy (koszty względnie zmienne): płace i narzuty na płace pracowników technicznych i administracyjno-gospodarczych budowy, płace uzupełniające i narzuty na płace robotników, koszty bezpieczeństwa i higieny ‚ pracy, koszty zatrudnienia pracowników zamiejscowych, koszty zużycia budynków, urządzeń i drobnego sprzętu budowlanego, koszty nieprodukcyjne budowy, pozostałe koszty ogólne budowy.

Koszty ogólne ustala się w kosztorysach w formie narzutu na koszty bezpośrednie, a w szczególności — na koszty materiałowe i koszty robocizny bezpośredniej. W toku realizacji produkcji księgowość obciąża poszczególne budowy (obiekty) kosztami ogólnymi w formie procentowego narzutu, przyjmując za podstawę sumę kosztów bezpośrednich lub koszty robocizny bezpośredniej. Stąd koszty ogólne stanowią — zarówno w fazie kosztorysowania, jak i w fazie wykonawstwa — funkcję kosztów bezpośrednich. Wobec tego obok kosztorysowych norm kosztów ogólnych (generaliów) przedsiębiorstwa budowlano-montażowe powinny uwzględniać również planowe normy kosztów ogólnych. Jeżeli koszty ogólne są funkcją kosztów bezpośrednich, to bynajmniej nie funkcją prostą. Nie można zatem sądzić, że w wypadku, gdy w przedsiębiorstwie występują niskie koszty robocizny bezpośredniej lub gdy suma kosztów bezpośrednich jest niska, to niskie będą również koszty ogólne. Jeżeli zatem w dużym przedsiębiorstwie budowlano-montażowym stosunek kosztów ogólnych do bezpośrednich wynosi np. 40 : 100, to nie można się spodziewać, że w małym przedsiębiorstwie budowlano-montażowym stosunek ten będzie taki sam. Stosunek kosztów ogólnych do bezpośrednich jest jednym ze wskaźników określających optymalną wielkość przedsiębiorstwa. Dzieje się tak głównie dlatego, że w skład kosztów ogólnych wchodzi znaczna część kosztów stałych. W związku z tym z punktu widzenia ustawienia organizacyjnego przedsiębiorstw budowlano-montażowych zasadniczą rolę odgrywa wysokość udziału kosztów ogólnych w strukturze kosztów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>