Analiza kosztów własnych i bezpośrednich

Analiza kosztów ma zapewnić uzyskanie danych pozwalających wprowadzić pewną zgodność wewnętrzną zarówno do planu kosztów, jak i do całości planu techniczno-ekonomicznego.

Na podstawie tej analizy stawia się diagnozę polegającą na ustaleniu przyczyn niewłaściwego kształtowania się kosztów własnych i rentowności, co z kolei pozwala na ustalenie środków zaradczych oraz kierunków terapii. Deficyty w przedsiębiorstwie, podobnie jak bardzo wysokie zyski, które nie znajdują pokrycia w postępie technicznym i w przedsięwzięciach organizacyjnych, świadczą o niewłaściwej gospodarce.

Podstawowym kierunkiem analizy kosztów jest przejście od kompleksowego badania wyników sumarycznych do badania poszczególnych fragmentów działalności przedsiębiorstwa. Materiał do analizy kosztów uzyskuje się przez sprawozdawczość oraz przez narady wytwórcze i rozmowy indywidualne czy to z robotnikami na budowach, czy z kierownikami budów, czy wreszcie z poszczególnymi pracownikami niektórych komórek funkcjonalnych.

Koszty materiałów bezpośrednich stanowią w budownictwie — podobnie jak w przemyśle — główną pozycję kalkulacyjną. Wielkość absolutna kosztów materiałów bezpośrednich (w zł) uzależniona jest od czterech czynników:

– 1) charakteru produkcji i stosowanej technologii,

– 2) normy zużycia materiałów na jednostkę obmiaru (o ile normy takie są stosowane),

– 3) kosztu jednostkowego materiału (ms, m!, t itd.),

– 4) wielkości produkcji.

– Sumę kosztów materiałowych można ustalić na podstawie wzoru:

– K = L(q p ‚ Q), j gdzie:

– ą — norma zużycia materiału na jednostką kalkulacyjną, p — cena jednostkowa materiału,

– Q — wielkość produkcji wyrażona w określonych jednostkach obmiaru.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>