Ekonomiczna wielkość partii dostaw

Dlatego też w analizie gospodarki materiałowej duże znaczenie ma ekonomiczna wielkość partii dostaw. Określając ją należy uwzględnić aktualnie istniejące warunki, a mianowicie:

– a) średnią wielkość dziennego zużycia produkcyjnego,

– b) niezbędny i rzeczywisty czas dostawy kolejnych partii,

– c) cykl zużycia produkcyjnego (stałego, okresowego, nie- regularnego),

– d) warunki transportu i magazynowania,

– e) koszty magazynowania, koszty kredytów bankowych itp koszty związane z utrzymaniem zapasów.

Przy szczegółowym badaniu zapasów materiałowych można jeszcze przeprowadzać następujące porównania:

– a) wartości zapasów o podstawowym znaczeniu dla przedsiębiorstwa z wartością zapasów o znaczeniu drugorzędnym,

– b) wartości zapasów pełnowartościowych z wartością zapasów uszkodzonych i niepełnowartościowych,

– c) wartości zapasów uzasadnionych względami gospodarczymi z wartością zapasów nie mających tego uzasadnienia,

– d) wartości zapasów zgłoszonych do upłynnienia z wartością ogółu zapasów materiałowych,

– e) wartości zapasów upłynnionych z wartością zapasów zgłoszonych do upłynnienia.

Każde z tych porównań naświetla odpowiednio gospodarkę zapasami materiałów w przedsiębiorstwie.

Koszty materiałowe stanowią podstawową pozycję w kosztach własnych produkcji. Dlatego też niemożliwe jest osiągnięcie gospodarności bez oszczędnej gospodarki materiałami, polegającej m. in. na odpowiednim, tj. pełnym ich wykorzystaniu, co prowadzi w konsekwencji do zmniejszenia zużycia materiałów. O zmniejszeniu zużycia materiałowego na 1 zł produkcji decydują następujące przyczyny:

– 1) oszczędności w zużyciu materiałów,

– 2) zmiany asortymentu produkcji, pociągające za sobą zmiany w zużyciu materiałów.

Współczynnik zużycia materiałów na 1 zł produkcji wskazuje, jaki jest udział kosztów materiałowych w kosztach własnych produkcji. Zużycie materiałów wiąże się z normami zużycia na jednostkę wyrobu lub na jednostkę miary budowanego obiektu. ‚Technologowie ustalają trzy rodzaje norm:

– 1) teoretyczne normy zużycia materiałowego, określające zawartość materiału w jednostce wyrobu (np. określonego rodzaju cementu w m3 monolitu)

– 2) techniczne normy zużycia materiałowego, określające ilość materiału niezbędną technicznie do wykonania jednostki wyrobu

– 3) planowe normy zużycia materiałowego, określające planowane ilości materiału na jednostkę wyrobu.

W niektórych wypadkach normy te pokrywają się, a w innych — wykazują rozbieżności. Istotne znaczenie mają różnice między normą teoretyczną i techniczną wynikające ze stosowania określonej technologii zużycia danego materiału i powstawania odpadów lub strat. Różnice te można określić na podstawie współczynnika strat materiałowych o charakterze produkcyjnym:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>