Krytyka normowania środków obrotowych

Przedstawione wyżej okoliczności przesądzają o możliwości planowania zapotrzebowania na środki, a także o możliwości wyposażenia przedsiębiorstw w określone fundusze (w zależności od przyjętej polityki finansowej). W związku z tym zupełnie niecelowe wydaje się wyposażanie przedsiębiorstw w fundusze własne, których wysokość przewyższałaby stałe minimalne zapotrzebowanie na środki obrotowe.

Techniczne rozwiązanie problemu prawidłowego określenia granic stałego minimalnego zapotrzebowania nasuwa poważne trudności rozwiązywane w praktyce w różny sposób.

Do niedawna przyjmowano, że prawidłową granicą wyposażenia przedsiębiorstw we własne fundusze obrotowe jest łączny normatyw środków obrotowych. Normatyw ten spełniał również funkcję miernika prawidłowości kształtowania się środków obrotowych zaangażowanych w przedsiębiorstwie.

Łączny normatyw środków obrotowych stanowił sumę normatywów cząstkowych. Normatywy cząstkowe obliczano odrębnie dla poszczególnych rodzajów środków obrotowych: materiałów, produkcji w toku, nakładów przyszłych okresów, wyrobów gotowych i towarów. Normatyw środków obrotowych składający się z tych elementów określany był jako wielkość środków obrotowych niezbędnych przedsiębiorstwu do wykonania zadań gospodarczych wyznaczonych planem. Zasadą było obliczanie normatywu środków obrotowych przedsiębiorstwa budowlano-montażowego jako wielkości niezmiennej w danym roku. Wielkość ta musiała odpowiadać średnim rocznym potrzebom przedsiębiorstwa i umożliwiać równomierne rozłożenie produkcji i obrotu w okresie roku.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>