Matematyczne modele optymalizacyjne przestrzennych planów produkcji budowlanej

Jednym ze sposobów zsynchronizowania wyżej omówionych elementów są matematyczne modele optymalizacyjne planów produkcji budowlanej w danym regionie. Sporządzając model optymalizacyjny uwzględnia się informacje występujące w planie krajowym. Informacje te mają charakter wytycznych. Dotyczą one głównie zadań produkcyjnych, limitów maszyn i ciężkiego sprzętu budowlanego, limitów materiałów budowlanych bilansowanych centralnie w gospodarce narodowej, globalnego limitu zatrudnienia oraz ogólnych kierunków w zakresie wyboru techniki wytwarzania. Na podstawie tych informacji oraz dodatkowych informacji własnych, wynikających z konkretyzacji zadań produkcyjnych, istniejących zdolności produkcyjnych, regionalnych zasobów materiałowych i siły roboczej oraz regionalnych technik wytwarzania, region podejmuje decyzje dotyczące sposobu wykonania zadań.

Z uwagi na to, że w matematycznym modelu optymalizacyjnym uwzględnia się regionalne techniki wytwarzania, regionalne zasoby materiałowe, regionalne zasoby siły roboczej, jak również konkretyzuje się zadania produkcyjne oraz wielkość zdolności produkcyjnej, zachodzi konieczność konfrontacji optymalnego planu regionalnego z planem centralnym i wy- równania niedoborów lub nadwyżek regionalnych przez dokonanie odpowiednich przesunięć w regionach, które ze sobą sąsiadują.

Sporządzenie naszkicowanego wyżej modelu wymaga zastosowania programowania liniowego. Jak wynika z powyższych rozważań, zachodzi pilna potrzeba podejmowania badań nad strukturą przestrzenną produkcji budowlano-montażowej. Struktura ta nie może być wynikiem mechanicznego ujmowania zjawisk i nie może być oparta wyłącznie na podziale administracyjnym. Dobrze jest, gdy regiony gospodarcze pokrywają się z jednostkami administracyjnymi w skali województwa. Jednakże zachodzi tu niewątpliwie potrzeba zachowania pewnej niezbędnej elastyczności (chociażby z uwagi na rozmieszczenie zasobów mineralnych).

Realizacja planów zagospodarowania przestrzennego zależy od możności dysponowania terenami. Wylania się tutaj problem racjonalnego użytkowania terenu i planowania układów osadniczych. Z jednej strony stwierdzamy istnienie dużego marnotrawstwa terenów, a z drugiej — trudności inwestorów przy wywłaszczaniu gruntów. Zagadnienie sprowadza się do tego, jak przez właściwą regulację cen gruntów oddziaływać na najbardziej efektywne pod względem ekonomicznym kształtowanie się układów osadniczych. Rozwiązanie tych problemów wymaga dogłębnych, kompleksowo ujętych studiów, chodzi bowiem o uniknięcie zarówno zbytniej dominacji technologicznego modelu miasta i sieci osiedleńczej, jak i zbytniej ekonomizacji w zagospodarowaniu przestrzennym dużych miast.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>