Materiały

Zapasy materiałów są niezbędne do utrzymania ciągłości procesu produkcyjnego. Na wielkość zapasów wpływają:

– a) wielkość zużycia produkcyjnego,

– b) wielkość partii dostaw,

– c) częstotliwość dostaw.

Dla zachowania ciągłości procesu produkcyjnego niezbędne jest istnienie rezerw, ponieważ dostawy materiałów na budowy lub dla całego przedsiębiorstwa budowlanego są często nieregularne.

W badaniu zapasów materiałowych ważne jest ustalenie struktury zapasów. Wskaźniki struktury ustala się według przyjętego w przedsiębiorstwie podziału na grupy materiałów (materiały podstawowe, pomocnicze itd.).

Dla poszczególnych grup materiałów ustala się następujące parametry normatywne, które przesądzają o kształtowaniu się wielkości zapasów materiałowych:

– a) wielkość zużycia produkcyjnego materiałów (Mp),

– b) częstotliwość dostaw (Cz),

– c) wielkość partii dostaw (D),

– d) wysokość rezerwy (R).

Częstotliwość dostaw, czyli liczba dostaw w ciągu określonego okresu (np. roku), jest ściśle powiązana z wielkością partii dostaw. Obie te wielkości pozostają do siebie w stosunku odwrotnie proporcjonalnym, ponieważ:

(Mp -(- ii) = D Cz. Przy większych partiach dostawy materiałów częstotliwość dostaw może być mniejsza. Jeden parametr przesądza zatem o kształtowaniu się drugiego. Najlepsze byłyby dostawy w partiach dostosowanych do cykliczności przerobu i do możliwości magazynowania, które na budowach są zazwyczaj ograniczone. Ponieważ jednak dostawy szeregu grup materiałów szwankują, przedsiębiorstwa wolą zamawiać większe partie, stwarzając sobie w ten sposób odpowiednie rezerwy. Wielkość i związana z nią częstotliwość dostaw materiałów ma również związek z rodzajem transportu. Wyżej przedstawione okoliczności wpływają na wielkość normatywu zapasu materiałowego, który składa się z dwóch części:

– 1) zapasu bieżącego,

– 2) rezerwy.

Materiały – ciąg dalszy

Zapas bieżący stanowi zwykle połowę jednorazowej partii dostawy. Rezerwa, nazywana inaczej również zapasem minimalnym, ma na celu zapewnienie ciągłości produkcji w wypadku nieotrzymania dostawy bieżącej. Im bardziej szwankuje dostawa materiałowa, im bardziej jest nieregularna, tym większa musi być rezerwa. Jednakże przesada w tworzeniu rezerw jest również niepożądana i ma ujemne następstwa ekonomiczne.

Przedstawimy obecnie normalny tok ustalania zapasów. Z chwilą otrzymania partii dostawy zapas materiałowy osiąga maksimum, W miarę zużycia produkcyjnego zapas ten ulega wyczerpaniu aż do momentu, gdy osiągnie swe minimum, odpowiadające rezerwie.

Zatem: zapas maksimum: R + D, zapas minimum: R, zapas normatywny: it + — D. Określając wielkość zapasów materiałowych należy uwzględnić również ich strukturę. Strukturę zapasów materiałowych w budownictwie można uznać za prawidłową wówczas, gdy większość ogólnego zapasu stanowią materiały podstawowe i gdy wskaźnik udziału procentowego tych materiałów ma tendencję rosnącą w stosunku do okresów poprzednich.

Wielkości zapasów materiałowych nie można ustalać mechanicznie. Im mniejszy plac budowy, tym ustalanie wielkości zapasów materiałowych winno być bardziej precyzyjne, należy bowiem unikać konieczności odwożenia nie wykorzystanych materiałów. W wypadku większych placów budowy zapasy i rezerwy powinny być dostosowane do warunków dostawy materiałów. Należy pamiętać, że po wybudowaniu i wyposażeniu obiektów plac budowy ulega likwidacji, a zatem specyfika gospodarki materiałowej w budownictwie jest nieco odmienna niż w przemyśle, gdzie poszczególne zakłady produkcyjne mają stałą lokalizację.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>