Metoda planowania przestrzennego

Planowanie przestrzenne wymaga uprzedniego podziału kraju na regiony gospodarcze, które z kolei stanowią podstawę planowania, określającego prawidłową koncepcję rozwiązań gospodarczych. Szybkie tempo rozwoju gospodarczego powoduje, że przestrzenne układy gospodarcze ulegają po pewnym czasie zmianom. Zmiany wynikają zazwyczaj z uprzemysłowienia sąsiadujących ze sobą peryferyjnych części różnych regionów, co prowadzi do utworzenia nowego regionu, nowego układu regionalnego. Plany przestrzenne opracowuje się w trzech skalach, mianowicie jako:

– 1) plan krajowy (geonistyka),

– 2) plany regionalne (regionalistyka),

– 3) plany miejscowe (urbanistyka).

– Na każdym z tych szczebli zakres planowania ulega zmianie:

— plany krajowe obejmują w przeważającym stopniu zagadnienia o charakterze makroekonomicznym,

— plany regionalne dotyczą zagadnień przestrzennych i ekonomiczno-technicznych określonego regionu,

— plany miejscowe, urbanistyczne dotyczą zagadnień techniczno-ekonomicznych i architektonicznych, z uwzględnieniem ukształtowania terenu.

Punkt ciężkości przesuwa się zatem od zagadnień ekonomicznych do technicznych. Tym samym w planowaniu zachodzą zmiany o charakterze jakościowym. W planie krajowym ustala się:

– a) przeznaczenie terenów,

– b) rozmieszczenie ludności,

– c) sieć obsługi (komunikacja, energetyka, telekomunikacja itp.),

– d) podział na regiony.

Plan krajowy oparty jest na narodowych planach gospodarczych, określających rozwój i rozmieszczenie ogólnych sił wytwórczych kraju oraz kierunki rozwoju poszczególnych regionów przy uwzględnieniu wzajemnych powiązań.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>