Pojęcie planowania przestrzennego

Planowanie przestrzenne wiąże się ściśle z teorią rozwoju gospodarki narodowej. Teoria rozwoju gospodarczego w połączeniu z polityką gospodarczą musi odpowiadać na szereg pytań, mianowicie: co, kiedy, jak i gdzie produkować, aby w określonych warunkach działania osiągnąć w danym czasie najlepsze efekty w zakresie zaspokajania potrzeb społeczeństwa i zwiększania jego sił wytwórczych. Zapewnienie możliwości uzyskania najlepszych lub optymalnych efektów jest jednoznaczne z optymalnym rozwiązaniem realizacji określonego celu. Dokonanie optymalnego wyboru zależy ściśle od celu i środków, którymi się rozporządza.

Zagadnieniem lokalizacji produkcji zaczęto zajmować się na szeroką skalę stosunkowo późno, bowiem dopiero po drugiej wojnie światowej. Teorie lokalizacji — poczynając od Webera, a kończąc na Lóschu — nie wywarły poważniejszego wpływu na politykę podejmowania decyzji w dziedzinie rozmieszczania nowo powstających zakładów produkcyjnych.

Również w krajach socjalistycznych przez długie lata uwzględniano w planowaniu głównie strukturę rodzajową produkcji, określając, jakie dobra należy produkować i w jakiej ilości. Mniejszą uwagę zwracano natomiast na regionalną strukturę produkcji, czyli na to, gdzie, w jakim regionie ma być rozwijany dany rodzaj produkcji. Mimo to problematyka rozmieszczenia produkcji była od wielu lat przedmiotem intensywnych badań naukowych, prowadzonych w Polsce głównie przez Komitet Przestrzennego Zagospodarowania Kraju Polskiej Akademii Nauk. Badania te dotyczyły jednak prawie wyłącznie produkcji przemysłowej i transportu. Ostatnio zazna- cza się coraz silniej konieczność przeprowadzania takich badań w zakresie produkcji budowlano-montażowej. Dotychczasowe badania wykazały, że kryteria optymalizacyjne w skali gałęziowej, ogólnokrajowej i terytorialnej nie muszą być zbieżne, że możliwe i konieczne jest pewne ich zróżnicowanie. W naszej praktyce gospodarczej odnotowujemy częstokroć rozbieżność interesów branżowych i terenowych. Wprowadzanie w życie uchwały rządu z 1964 r., regulującej sprawę techniczno-organizacyjnej rekonstrukcji branż, stwarza dogodne warunki uporządkowania tej problematyki. Dokładne zorientowanie się w układzie przestrzennym sił wytwórczych i możliwościach ich rozwoju stwarza podstawę do nakreślenia i ustalenia zasad specjalizacji, co z kolei ma istotne znaczenie z punktu widzenia kooperacji produkcji i metod zarządzania. Planowanie przestrzenne nie polega bowiem na mechanicznym ustalaniu określonych wskaźników dla określonych dziedzin, lecz na stworzeniu koncepcji pewnego porządku poczynań mających na celu skonkretyzowanie określonego celu. W planowaniu przestrzennym dominować musi wszechwładnie koncepcja. Trzeba wiedzieć do czego się zmierza, trzeba posiadać umiejętność przewidywania. W ten sposób planowanie przestrzenne łączy się ściśle z planowaniem perspektywicznym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>