Przy rozliczaniu kosztów ogólnych.

Następnie mnoży się średnią płacę pracownika zarządu (a w razie znacznej rozpiętości płac — średnią płacę grupy pracowników zarządu) przez liczbę pracowników obsługujących działalność podstawową i pomocniczą. Podobnie dzieli się pozostałe składniki kosztów zarządu. Potem sumuje się rozdzielone składniki kosztów zarządu według rodzajów działalności i ustala procentową strukturę kosztów zarządu. Struktura ta jest stałym całorocznym kluczem podziału kosztów zarządu.

Po rozliczeniu kosztów zarządu na produkcję podstawową i działalność pomocniczą znana jest całkowita suma kosztów ogólnych (złożona z kosztów ogólnych budów oraz z narzutu kosztów zarządu), która obciąża wszystkie roboty budowlano- montażowe. Pozostają jeszcze dwa etapy rozliczania kosztów ogólnych:

— rozliczenie kosztów ogólnych budowy pomiędzy jednostki ewidencji i kalkulacji kosztów utworzone na każdej budowie (jak wiadomo, koszty te powinny być ujęte w analityce bezwzględnie według poszczególnych budów)

— rozliczenie łącznego narzutu kosztów zarządu pomiędzy wszystkie jednostki ewidencji i kalkulacji kosztów robót.

Przy rozliczaniu kosztów ogólnych trzeba się posługiwać kluczami kalkulacyjnymi, ponieważ brak bezpośredniego związku pomiędzy kosztami ogólnymi produkcji podstawowej a jednostkami ewidencji i kalkulacji kosztów robót.

W Polsce są stosowane obecnie trzy klucze kalkulacyjne: 1) suma robocizny bezpośredniej z narzutem ubezpieczeń . społecznych i kosztów sprzętu,

– 2) robocizna bezpośrednia,

– 3) suma bezpośrednich kosztów robót.

Koszty zarządu dotyczące robót budowlano-montażowych

Wszystkie te klucze są tolerowane tylko ze względu na łatwość posługiwania się nimi w praktyce. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że: a) nie ma proporcjonalnej zależności pomiędzy kosztami ogólnymi robót budowlano-montażowych a bezpośrednimi kosztami robót czy składnikami bezpośrednich kosztów robót b) godne poparcia jest zachowanie jednolitości postępowania przy kosztorysowaniu robót i ich kalkulacji c) uzasadnione jest doraźne zmniejszanie sumy kosztów ogólnych rozliczanych za pomocą kluczy przez indywidualne traktowanie takich ich składników, które mogą być dokładnie zaliczone na odpowiednie jednostki ewidencji i kalkulacji kosztów.

W myśl przepisów koszty zarządu dotyczące robót budowlano-montażowych powinny być rozliczane proporcjonalnie do sumy robocizny bezpośredniej i kosztów sprzętu albo proporcjonalnie do robocizny bezpośredniej. Wszystkie jednostki ewidencji i kalkulacji kosztów w przedsiębiorstwie otrzymują zatem w danym okresie jednolitą stopę procentową narzutu kosztów zarządu.

Natomiast koszty ogólne budowy rozlicza się według tego klucza, który dominuje w kosztorysach obiektów wykonywanych na danej budowie. Załóżmy, że przedsiębiorstwo X prowadzi budowy A, B i C oraz że na budowie A przeważają obiekty o kosztorysach z narzutem kosztów ogólnych obliczonym od robocizny bezpośredniej, na budowie B — obiekty z narzutem obliczonym od sumy robocizny bezpośredniej i kosztów sprzętu, a na budowie C — z narzutem obliczonym od sumy kosztów bezpośrednich. Dla każdej z tych budów przyjmuje się wówczas inny klucz podziału rzeczywistych kosztów ogólnych budowy. Pozwala to w pewnej mierze na zniwelowanie różnic jakościowych pomiędzy „kosztami kosztorysowymi” a rzeczywistymi kosztami w kalkulacji.

Pozycja kosztów ogólnych zamyka kalkulacyjny układ kosztów robót i wyczerpuje tym samym problematykę strony Wn konta „Produkcja budowlano-montażowa”, na którym gromadzi się wszystkie koszty robót wykonanych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>