Rozchód materiałów obejmuje następujące grupy operacji:

Dla ujęcia różnych grup używanych przedmiotów nietrwałych oraz zużycia dotyczącego każdej grupy z osobna przeznacza się w praktyce kilka kont syntetycznych, przyjmując jednak zwykle takie samo uproszczenie przy rozliczaniu kosztów zakupu. Rozchód materiałów obejmuje następujące grupy operacji:

– 1. Pobranie materiałów do zużycia eksploatacyjnego l:

– 1 Pobranie przedmiotów nietrwałych na cele eksploatacyjne jest księgowane również na dobro konta „Materiały” i w ciężar konta „Przedmioty nietrwale w użytkowaniu” ponadto księguje się zużycie pobranych przedmiotów. w produkcji budowlano-montażowej, w działalności pomocniczej, na cele administracyjno-gospodarcze, w działalności po- zaoperacyjnej rozchód materiałów sprzedanych.

– 2. Wydanie z magazynów przedsiębiorstwa z tytułu: przekazania do przerobu obcego i własnego, deputatów pracowniczych.

– 3. Przekwalifikowanie nowych przedmiotów nietrwałych na środki trwałe storno czarne.

– 4. Niedobory i szkody w materiałach.

– 5. Przecena remanentu zapasów na skutek obniżki cen ewidencyjnych.

W ślad za praktyką przyjmijmy, że podstawą rozliczenia kosztów zakupu oraz kosztów zaopatrzenia i składowania są rozchody wymienione w punkcie 1. Pozostaje jednak wątpliwość co do sposobu określenia rozchodu przedmiotów nietrwałych jako elementu podstawy obliczenia narzutu kosztów zakupu. fŚposćb 1) Zakłada się, że rozchód nowych przedmiotów nietrwałych jest równy 100% ich wartości początkowej (cena ewidencyjna + odchylenia od ceny ewidencyjnej ustalonej na poziomie cen zakupu). Wówczas ani rozchód przedmiotów nietrwałych używanych, ani reszta wartości tych przedmiotów w momencie likwidacji nie może być wliczona do sumy rozchodu materiałowego.

[Sposób 2. Rozchód przedmiotów nietrwałych identyfikuje sięz ich zużyciem, a wielkość tego zużycia kształtuje się zależnie od przyjętego sposobu umarzania przedmiotów nietrwałych. przyjmuje się w momencie pierwszego wydania do eksploatacji 50% ich wartości początkowej, a w momencie wycofania z eksploatacji — resztę wartości (po potrąceniu wartości odzysku materiałowego).

Tendencja do niwelowania sporadycznych wahań współczynnika kosztów zakupu

Przyjmijmy pierwszy sposób, jako najprostszy i rozpowszechniony we współczesnej praktyce.

Rozliczenie kosztów zakupu oraz kosztów zaopatrzenia i składowania oparte na powyższych założeniach można ująć w następujących punktach:

– 1. Koszty zakupu rozlicza się na końcowy remanent materiałów i na rozchód materiałów.

– 2. Poziom kosztów zakupu ponoszonych w procesie zaopatrzenia określa się stosunkiem sumy bieżących kosztów zakupu (za ostatnie trzy miesiące, z tego dwa miesiące poprzedzające miesiąc sprawozdawczy) do sumy zaopatrzenia materiałowego według cen ewidencyjnych (za te same trzy miesiące). Bieżące koszty zakupu są to koszty powstałe w danym okresie sprawozdawczym, nie bierze się zatem pod uwagę ich stanu początkowego, który jest elementem księgowej wartości początkowego remanentu materiałów.

Okres trzymiesięczny przyjęty we współczynniku odpowiada w przybliżeniu przeciętnemu cyklowi obrotu materiałów w budownictwie.

Zamiast wyżej określonego współczynnika można stosować współczynnik obliczony jako stosunek bieżących kosztów zakupu, które narosły od początku roku do końca miesiąca sprawozdawczego, do wartości zaopatrzenia materiałowego za ten sam okres.

Z zasady tej wynika tendencja do niwelowania sporadycznych wahań współczynnika poziomu kosztów zakupu. Konsekwencją tego założenia jest gotowość wprowadzenia do księgowości i kalkulacji liczb luźno związanych z rzeczywistym aktualnym poziomem kosztów zakupu. Ryzyko z tym związane jest jednak osłabione następnym założeniem.

– 3. Współczynnik poziomu bieżących kosztów zakupu w stosunku do wartości zaopatrzenia materiałowego ma zastosowanie tylko do obliczania narzutu kosztów zakupu przypadającego na końcowy remanent materiałów.

– 4. Rozchód materiałów jest obciążany narzutem w postaci reszty kosztów zakupu oraz całkowitymi kosztami zaopatrzenia i składowania za miesiąc sprawozdawczy. Resztę kosztów zakupu ustala się w następujący sposób: bierze się pod uwagę saldo kosztów zakupu na początek miesiąca sprawozdawcze go, plus bieżące koszty zakupu za ten sam miesiąc, minus narzut kosztów zakupu na końcowy remanent materiałów. Z założeń wymienionych w punktach 3 i 4, wynika, że rachunek da rezultaty tym bliższe rzeczywistości, im mniejszy będzie końcowy remanent materiałów.

– 5. Narzut kosztów określony w punkcie 4, tj. reszta kosztów zakupu, plus całość kosztów zaopatrzenia i składowania za dany miesiąc, nosi nazwę narzutu kosztów zakupu i magazynowania. Stopa tego narzutu jest wyrażona stosunkiem procentowym do wartości rozchodu materiałowego rozumianego w sposób uprzednio objaśniony.

Współczynnik poziomu kosztów zakupu nie osiąga w zasadzie nigdy wartości liczbowej współczynnika narzutu kosztów zakupu i magazynowania. Wyjaśnienie przedstawionych założeń jest podane w rysunku 76.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>