Rozliczenie kosztów zakupu

Składniki kosztów zakupu oraz kosztów zaopatrzenia i składowania powinny być określone zgodnie z zasadami ustalania cen na materiały przyjętymi przy kosztorysowaniu robót. Zapewnienie porównywalności ceny materiałów w kosztorysie (tj. składu elementów objętych ceną) oraz całkowitego kosztu zużycia tego materiału ujętego przez rachunkowość jest podstawowym warunkiem efektywności kontroli kosztów jest też głównym ogniwem w rachunku obniżki kosztów.

Rozliczenie kosztów zakupu wymaga przyjęcia wielu umownych założeń, co wiąże się zwłaszcza z koniecznością podjęcia decyzji dotyczących następujących zagadnień:

– 1. Podział kosztów zakupu według organizacyjnie wyodrębnionych miejsc produkcji (budowy, zakłady, wytwórnie) lub gromadzenie kosztów zakupu do wspólnej puli dla całego przedsiębiorstwa (bez względu na przeznaczenie materiałów, których koszty te dotyczą). W drugim wypadku w ponoszeniu kosztów zakupu partycypuje w równej mierze budowa położona blisko źródeł pozyskiwania (zakupu, wytworzenia), jak i budowa odległa od miejsca pochodzenia materiału.

Zagadnienie to można rozwiązać przez odpowiednią organizację zaopatrzenia materiałowego w przedsiębiorstwie, a zwłaszcza przez określenie zakresu obowiązków d odpowiedzialności służby zaopatrzenia oraz kierowników robót i pozostałej produkcji.

– 2. Podział kosztów zakupu według branżowych grup materiałów lub łączenie ich w puli przedsiębiorstwa. Poziom kosztów zakupu, dotyczący materiałów różnych grup branżowych, jest zróżnicowany. Rozliczanie kosztów zakupu według ich średniego poziomu, ustalanego w stosunku do wartości materiałów, powoduje nadmierne obciążenie robót, w których używane są drogie, lekkie i blisko pozyskiwane materiały.

– 3. Wybór jednostki miary dla określenia wielkości zaopatrzenia i zużycia materiałów. Każda z pozostających do wyboru jednostek masy, objętości i wartości ma dodatnie i ujemne strony. W praktyce przeważa wartościowe określenie wielkości zaopatrzenia.

– 4. Wskazanie podstaw obliczeniowych dla okresu objętego rozliczeniem oraz ustalenie dopuszczalnych uproszczeń. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na ścisłe określenie podstaw odniesienia kosztów zakupu. Uznanie przychodu, remanentu i rozchodu materiałów za podstawę odniesienia kosztów zakupu może być rozumiane niejednolicie. Wiadomo bowiem, że obrót Wn konta „Materiały” może być złożony z następujących zapisów księgowych:

– 1. Zaopatrzenie materiałowe: przyjęcie materiałów zakupionych od obcych dostawców, przyjęcie uzysków materiałowych od zleceniodawców robót, przyjęcie materiałów własnej produkcji.

– 2. Inne przychody materiałów1: z przerobu obcego i własnego 2, ze zwrotów i odzysków z produkcji, ze zmiany przeznaczenia materiałów inwestycyjnych (przeznaczonych przedtem na własne inwestycje przedsiębiorstwa), z przekwalifikowania nowych środków trwałych na przedmioty nietrwałe (w zapasie), z nadwyżek.

– 3. Wzrost wartości remanentu materiałów po podwyższeniu ewidencyjnych cen na materiały.

– 4. Storna czarne.

Zwroty materiałów z produkcji

W praktyce przerzuty materiałów (obroty międzymagazynowe) nie są objęte ewidencją syntetyczną. s Ścisłość określenia pojęcia zaopatrzenie materiałowe wymagałaby potraktowania różnicy cen ewidencyjnych materiału przed przerobem i po przerobie jako składnika procesu zaopatrzenia materiałowego. wspólnego z procesem zaopatrzenia i nie pozostają w żadnym związku z ponoszonymi kosztami zakupu. Dlatego mechaniczne przyjęcie obrotów Wn kont służących do ewidencji zapasów materiałów jako podstawy obliczenia współczynnika narzutu kosztów zakupu jest nieuzasadnione. Wybór składników obrotu Wn, które powinny być przyjęte za podstawę obliczenia tego współczynnika, zależy od przedsiębiorstwa, ale nie powinien ulegać zmianie co najmniej w ciągu roku. Najłatwiej uzasadnić logicznie wybór elementów wymienionych w punkcie 1.

Zwroty materiałów z produkcji są przychodami powodującymi konieczność skorygowania zużycia i dlatego są uwzględniane przy określaniu efektywnego rozchodu materiałów (tj. rozchodu netto) do robót budowlano-montażowych. Wpływają one zatem na wielkość stopy procentowej narzutu kosztów zakupu przypadającej na rozchód materiałów’.

Z kolei trzeba określić znaczenie remanentu materiałów jako podstawy obliczeniowej kosztów zakupu. Załóżmy, że remanent materiałów jest to suma sald kont: „Materiały”, „Konstrukcje i elementy” i „Materiały w przerobie”, a wycena zapasów ujętych na tych kontach jest prowadzona według cen ewidencyjnych ustalonych na poziomie cen zakupu. Uproszczenie zawarte w tym założeniu polega przede wszystkim na pominięciu zapasu przedmiotów nietrwałych w użytkowaniu, tj. różnicy sald kont: „Przedmioty nietrwałe w użytkowaniu” (Wn) i „Zużycie przedmiotów nietrwałych” (Ma),

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>