Stosowanie sprzedaży odebranych scalonych elementów robót

Stosowanie sprzedaży odebranych scalonych elementów robót pozwala wprawdzie na lepsze określenie składnika P we wzorze współczynnika, lecz doprowadza do obniżenia ścisłości składnika S. Wartość liczbową S ustala się na podstawie wzoru

– K — R = S, gdzie:

– K — obrót Wn konta „Produkcja budowlano-montażowa”,

– R — końcowy stan robót w toku (np. według kosztu planowanego).

W wypadku gdy liczbowa wartość odjemnej (K) jest -ustalona właściwie (a możliwość taka praktycznie istnieje), prawidłowość różnicy CS) zależy od ścisłości odjemnika (R), Wielkość ii oblicza się przez pomnożenie kosztorysowej wartości robót w toku na koniec okresu przez współczynnik planowanego poziomu kosztów (por. s. 490), który wyraża średni planowany roczny poziom kosztów — ustalony w stosunku do nieco innej podstawy (tj. np. stosunku do kosztorysowej wartości robót, a nie do ich kosztu rzeczywistego) — i praktycznie nie może być zbieżny z rzeczywistym poziomem kosztów w poszczególnych okresach roku planowego. Współczynnik planowanego poziomu kosztów zniekształca wartość robót w toku tym bardziej, im większa jest rozpiętość pomiędzy planowaną roczną dochodowością robót a dochodowością rzeczywistą. Błąd ten zarysowuje się z całą ostrością wówczas, gdy w planie rocznym jest założona dochodowość robót, a w rzeczywistości powstaje deficyt (lub odwrotnie). Wpływ współczynnika planowanego poziomu kosztów na liczbową wartość R jest tym większy, im większe są stany robót w toku na koniec poszczególnych okresów. Wycena robót w toku według kosztu planowanego powoduje reakcję łańcuchową, bowiem ustalony w ten sposób końcowy stan robót w toku wpływa na zniekształcenie sumy kosztów robót występującej w następnym okresie (K). Zatem różnicę obliczamy wówczas na podstawie zniekształconej odjemnej i zniekształconego od- jemnika. Deformacja kosztu robót w toku (R) wynika z samej metody obliczania jest to więc deformacja metodologiczna. Reasumując powyższe uwagi można stwierdzić, że skutki stosowania drugiego sposobu sprzedaży robót dotyczą:

– 1. Kosztu robót sprzedanych, zysku operacyjnego i zysku bilansowego. Wszystkie te informacje sprawozdawcze ulegają zniekształceniu wynikającemu z niewłaściwej metodologii obliczeń, przy czym sposób ustalenia liczbowej wartości współczynnika rentowności robót jest błędny.

– 2. Błędna wartość robót w toku (R) musi być wykazana w aktywach bilansu przedsiębiorstwa, co doprowadza do zniekształcenia tego bilansu o kwotę równą błędowi tkwiącemu w liczbowej wartości wyniku bilansowego (tj. zysku lub straty bilansowej).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>